مقالات درج شده در این سایت لزوما نظر سازمانهای جبهه ملی ایران در خارج از کشور شاخه آمریکا نیست
خانه » مقالات » بحران‏ها و تحولات منطقه -خسرو سیف

بحران‏ها و تحولات منطقه -خسرو سیف

 

 در گفتگوی اختصاصی با “خسرو سیف”

دبیر حزب ملت ایران

امیر کاویان

اولین سوال را به کانون بحران در منطقه اختصاص می‏دهم، بحران‏هایی که اکنون در عراق و سوریه شاهد آن هستیم، تداوم این شرایط چه تاثیراتی در ایران خواهد داشت؟

– قطعا تاثیر گذار خواهد بود و کشور ما نمی‏تواند نسبت به تحولات منطقه به عنوان کشوری که در طول تاریخ نقش تعیین کننده بر خاور میانه داشته است، بی‏ تفاوت باشد. شما دقت داشته باشید که چرا عربستان بی محابا اکنون شمشیر را از رو برای ایران بسته است؟ چون احساس می‏کند منافع ژئوپلتیک این کشور در منطقه به دلیل هژمونی تاریخی، جغرافیایی و البته فرهنگی ایران رو به فزونی است و بعد از توافق هسته ‏ای این کشور عملا احساس کرد که دیگر نمی تواند نقش به سزایی در دکترین سیاست خارجی آمریکا و اروپا به عنوان بالانس کننده و مهار کننده قدرت ایران در منطقه خلیج پارس داشته باشد. اگر چه به لحاظ توان ژئوپلتیک و هم‏چنین منابع انسانی و جغرافیایی، عربستان در حد و اندازه‏ی رقابت با ایران هیچ‏گاه نبوده ولی همیشه شیطنت ‏های خودش را داشته است و این منحصر به دوران استقرار حکومت جمهوری اسلامی نیست بلکه پیش از انقلاب نیز همواره در پی ضربه زدن به ایران بوده، تحولات سوریه و حمایت‏های پیدا و پنهان عربستان و کشورهای عربی دیگر در کنار ترکیه و حمایت‏های صریح آمریکا از نیروهای تکفیری نیز عملا در راستای محدودسازی حوزه نفوذ ایران و به تعبیری، کوتاه کردن دست ایران در سوریه و دریای مدیترانه بوده. البته حاکمیت دلایل ایدئولوژیک خود را تحت عنوان دفاع از اماکن مقدس و حمایت از جبهه مقاومت علیه اسراییل مطرح می‏کند.

البته در طول ۶ سال اخیر شاهد هیچ گونه تحرکی علیه اسراییل از خاک سوریه نبودیم.

_ واقعیت این است که در پس این شعارهای ایدئولوژیک منافع ژئوپلتیک نهفته است و شخصا بر این باورم که اگر به جای جمهوری اسلامی هر حکومت دیگری نیز بود چه بسا به شکلی دیگر همین اتفاق در سوریه و یا عراق روی می‏داد. البته وابستگی‏ های فرهنگی و تاریخی نیز به دلیل قرار گرفتن عراق و سوریه در حوزه ‏ی تمدنی فلات ایران را نباید نادیده گرفت.

دولت ترکیه نیز در این سال‏ها دچار نوعی نوسان در مواضع اش نسبت به بحران سوریه بوده، نقش این دولت را چگونه ارزیابی می‏کنید؟

– در مورد ترکیه نیز می‏بینیم که این کشور به دلیل نداشتن پتانسیل‏ های مورد لزوم برای تاثیرگذاری در منطقه خاورمیانه عملا شکست خورد. دخالت این کشور در مصر و حمایت از “محمد مرسی” و سرانجام تیره شدن روابط‏اش با مصر به دلیل روی کار آمدن نظامیان و سرکوب اخوان المسلمین و سپس دخالت در سوریه و حمایت از داعش و جبهه النصره و تکفیری ‏ها طی پنج سال گذشته در نهایت منجر به کودتای ارتش این کشور بر علیه حزب حاکم ترکیه یعنی حزب عدالت و توسعه به رهبری “اردوغان” شد. کودتا شکست خورد اما واقعیت این است که به بهانه کودتا پاکسازی‏ های گسترده ‏ای در بدنه و راس ارتش این کشور انجام شد که این صدمات جبران ناپذیری برای ترکیه خواهد بود. اقتصاد ترکیه که وابستگی شدید به صنعت توریسم داشت سقوط آزاد را تجربه کرد و طبعا نارضایتی‏ های اجتماعی ترکیه در آینده‏ی نه چندان دور خودش را نشان خواهد داد و این گونه نیست که اردوغان خود را پیروز مطلق میدان سیاست ترکیه بداند. این کشور از سوی اتحادیه اروپا عملا به شکل اعلام نشده طرد شده و از سویی درگیر جنگ داخلی با کردها می‏باشد. همین چندی قبل بود که دادگاه این کشور حکمی پنج ساله برای “سلیمان دمیرتاش” رهبر ائتلاف اکراد در این کشور که روش مسالمت‏آمیز داشت صادر کرد و این در شرایطی است که استان هاتای ترکیه نیز از این نابسامانی مصون نخواهد بود؛ چون سرکوب شدید علویان در سال‏های اخیر و هم‏چنین در واقعه‏ی کودتا، بر نارضایتی گسترده‏ی علوی ‏ها دامن زده است. اردوغان با توجه به روحیات تمامیت خواهانه خود، حتی “داوود اوغلو” نخست وزیر را که تئوریسین تاثیر گذار حزب عدالت و توسعه بود را محترمانه کنار گذاشت؛  چون دیکتاتورها در مواقع خطیر زیر دستان خودشان را قربانی سیاست ‏های خود می‏کنند. او علیرغم همه‏ ی رجزخوانی‏ها بر علیه روس ‏ها به دیدار “پوتین” رفت و رسما از او عذرخواهی کرد. یعنی نشان داد که در عین این که دیکتاتورمنش و تمامیت خواه است اما برای حفظ و ادامه منافع حزبی و البته خودش، حاضر است انعطاف‏ های این چنینی نیز از خود نشان دهد. در چنین شرایطی طبیعی است که این رویدادها بر کشور ما در زمینه‏ های امنیتی و اقتصادی نیز بی تاثیر نباشد و این اوضاع حکم می‏کند که کاربدستان حکومت درایت و تیزهوشی بیشتری را برای تامین منافع کشور به کار ببندند که همه‏ ی آن ها مستلزم احترام نهادن به حقوق ملت و شفاف بودن با مردم است.

با چنین شرایطی که در منطقه به وجود آمده، حضور نظامی ایران در سوریه و عراق را چگونه ارزیابی می‏کنید؟

_ من به عنوان یک فعال سیاسی که در جایگاه اپوزیسیون نشسته ‏ام و بیش از سه دهه در حال مبارزه با این رژیم هستم با توجه به عملکردهای ناصواب حاکمیت در حوزه‏ های سیاسی و محدودیت‏ های موجود برای دگراندیشان سیاسی که خواهان دموکراسی و آزادی‏های مشروع هستند نمی‏توانم تایید کننده سیاست‏ های حاکمان باشم؛ اما به عنوان یک شهروند ایرانی در درجه نخست در بعد سیاست خارجی، منافع ملی و عزت و احترام شهروندان کشورم مطرح است، حرف من این است که شما برای حضور نظامی در هر جای دنیا باید نخست با ملت خودت با صداقت مسایل را در میان بگذاری و دلایل این حضور نظامی را بیان کنی؛ نه این که بعد از بارها تکذیب کردن، ما می‏بینیم که جانباختگان ایرانی در سوریه یا عراق تحت عنوان مدافع حرم اجسادشان به کشور بازگردانده می‏شوند در حالی که اکثر این قربانیان در مناطقی جان باخته‏اند که ربطی به اماکن مذهبی نیز نداشته و هیچ گونه منافعی نیز برای کشور ما در برنداشته است. این مسایل برای مردم ایران پذیرفته نیست و چه بسا اگر با صداقت بیشتری در این خصوص با ملت ایران رفتار می‏شد، دیدگاه‏ ها تغییر می‏کرد. البته طبیعی است که هر کشوری برای دفاع از منافع خویش نیروی نظامی به حوزه‏ های تعریف شده که در آن جا منفعتی داشته باشد، اعزام می‏کند؛ نگاه کنید ببینید آمریکا و اروپا نیز همین سیاست را دارند و سال‏ها است که اصلا دکترین نظامی آن‏ها بر این اصل استوار شده که دیگر نیازی نیست با دشمن در نوار مرزی یا داخل کشورشان مبارزه کنند بلکه با دشمن در هزاران کیلومتر دورتر از مرزهای خود می‏جنگند. منتهی آن‏جا چون یک سیستم اطلاع رسانی درست و آزاد است تقریبا چیزی از دید رسانه ‏ها پنهان نیست و این است فرق کشور ما با آن‏جا. البته باید عرض کنم که دخالت‏های قدرت‏های بزرگ و هم‏چنین دخالت‏های نظامی روسیه در سوریه و اکراین مورد تایید من نمی‏باشد؛ با این حال وجود نیروهای نظامی ایران هم هیچ‏گونه سودی از نظر استراتژی، سیاسی  یا اقتصادی نه تنها برای ما ندارد که تا کنون میلیاردها دلار از سرمایه‏ های کشور ما صرف دفاع از حکومت “بشار اسد” شده است

جدا از مسایل منطقه، معضل “اعدام” نیز یکی از فاکتورهایی است که محافل مرتبط بر حقوق بشر بر آن حساس می‏باشند. موضع “حزب ملت ایران” در این مورد چیست؟

_ حزب ملت ایران اولین سازمانی بود که در بیانیه‏ای در تاریخ ۱۹ آذر ماه ۷۶ مخالفت خود را با اعدام اعلام نموده است؛ بدین ترتیب ما با هر اعدام به هر بهانه ‏ای مخالف هستیم و خواهان یک دادرسی عادلانه و شفاف برای متهمان هستیم؛ اما در خصوص این که می‏گویند بعضی گروه‏ها اقدام به تشکیل گروه‏های مسلح کرده یا بمب‏گذاری کرده ‏اند و رسما اعلام کرده ‏اند که چه مواضعی دارند، نمی‏توان با اغماض برخورد نمود، یعنی نه در ایران، در هیچ کجای دنیا حتی آمریکا و اروپا هم با تروریست‏ها با اغماض رفتار نمی شود. ولی عرض کردم چون در کشور ما متاسفانه بستر مناسب و آزاد برای اطلاع رسانی نیست و حاکمیت نیز در این گونه موارد شفاف مسایل را با ملت در میان نمی‏گذارد، ابهام‏ هایی چه درست و چه نادرست پدید می‏آید. پدیده تروریسم نه تنها منطقه و کشور ما بلکه همه ‏ی جهان را در برگرفته و لازم است که این معضل ریشه‏ یابی شود و ریشه‏کن شود.

از: نشریه بین المللی کورش

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>